Ayna

28 Mayıs of 2011 by

Kız bir anda kafasını erkeğin göğsünden kaldırdı ve konuşmaya başladı.

 

“Sen” dedi.

Sen bensin, ben senim.

Öyle bensin ki;

Tüm sevgim, tüm öfkem, tüm deliliğim sende var oluyor.

Öyle bensin ki;

Gözlerin bana bakarken sanki ben bana bakıyorum, sen de sana bakıyorsun.

Çok ortak yaşanmışlıklarımız var.

Hissediyorum…  

Kız geçmişi hatırladı, gözleri doldu ve sustu.

 ………….

Söz sırası erkekteydi:

Biz seninle çok güldük, çok ağladık, çok konuştuk, çok gezdik, çok çok çok şeyler yaptık.

Şehirleri, ülkeleri, dünyayı, yaşamı keşfettik.

Kâh sırt çantalarımızla bir otobüsteydik,

Kâh bir yelkenlide seyir halindeydik,

Bazen bir sahil kasabasında çay bahçesinde çayımızı yudumluyorduk.

Bazen de bir dağın zirvesine doğru yol alıyorduk.

Dünyayı keşfederken, yaşamı keşfederken birbirimizi keşfediyorduk.

ÖZ’ü aradık.

Birbirimizde nice kaybolduk.

Bu hayat bir bulmacaydı bizim için,

İkimiz de farklı yerlerini çözdük.

Birimiz okullar bitirdi, birimiz hayatı okudu,

Yollarımız çok kez kesişti.

Hep doyasıya yaşadık,

Hep hakkını verdik.

Kavgasıyla, coşkusuyla, hüznüyle, sevinciyle, barışıyla…

Sonra bir şeyler oldu ve hep ayrıldık,

Hep hikâyenin bir yerinde kaldık,

Sonra başka yaşamlarda yeniden karşılaştık,

İki sevgili, iki dost, iki kardeş, iki insan, iki can olduk…

Ama hiç ÖZ’ü göremedik,

Birbirimize hiç AYNA olamadık.

 

Sonra beraberce dediler ki:

Şimdi zamanı işte,

Şimdi biliyorum niye geldiğini bilmem kaçıncı kez,

Bu kez ‘ATEŞ’i yakmaya geldin.

Yakalım meşaleleri, düşelim yollara.

Her yer aydınlansın,

Ve yolumuz açık olsun,

Aşk olsun…

 ………

Ve kapattılar gözlerini gecenin karanlığına,

Yolları ışık oldu…

…..

Aşk ile…

01.05.2011

Previous:

Anlat Bana…

Next:

Yolları Hep Sevdim

You may also like

Post a new comment