Mektup

14 Mart of 2016 by

Sevgili anneciğim,
Soranlara, selamlarımla başlıyorum.
Mutluluklar ülkesinden yazıyorum, bu kez.
Hem çok uzak değil, inan.
Okul zamanı yazdıklarım gibi, hasret de kokmuyor.
Biliyorum, beni bu güzel havalar mahvetti.
Biliyorum, kardeşlerim de en az benim kadar mutlu.
Yuvalarında, sıcak ve huzurlu.
Umutlarım, neşem yıllar önceki gibi hep kalbimde.
Barışık her insan gibi, en güvenli yerde…

Ben bir taneniz…
Olgunlaşmak için gereken ne varsa, hayata dair
Onların içindeyim yine…
Fırtınalar, yağmurlar, çamura batmalar
Güneşte kavrulmalar
Ömrümüz hep, mevsim mevsim.
Ayakkabıları, olmadı tüm dolabı.
Resimleri, yetmedi tüm çerçeveleri yenilemeli bazen.
Bakış açısını, kuralları değiştirebilmeli.
Affedebilmeli önce kendini,
Börekler biraz fazla yendiyse, kilolar geldiyse…

Yaradandan ötürü, sevmeli Yunus gibi…
Baharda çiçek açmak gibi,
Mart ayı yavruları gibi,
Uzak yolun yolcusu gibi
Özlemeli…
Limitsizce.
Delice,
Sevmeli,
Yenice…

Deniz Can
14.03.2016

Previous:

Gece

Next:

İznik Gölü’nde Öyle Bir Gün Batar ki…

You may also like

Post a new comment