Sanouli – Gorakhpur

25 Ağustos of 2011 by

17.08. 2011

“Canlının canı dost, gel etme, dinle beni. Küsme feleğe, değmez yeme kendini. Çekil, otur gürültüsüz bir köşeye ve seyret bu hengâmede olup biteni.”

Sabah iki büklüm paket olmuş bir şekilde uyanıyoruz. Herkes kendine nasıl oldu da bu yol bitti diye soruyor. Yüzlerde yorgunluk var, görüyorum. Ama bütün arkadaşlarım oraya ulaşmak istiyor onu da biliyorum. Yola çıkmadan önce konuştuk;  ‘Kolay olmayacak.’ Yol kat etmek, hele de bilinmeyen ülkelerde, kısıtlı imkânlarla, sağlıksız koşullarda, kalabalık bir şekilde, evet hiç kolay değil.

Nepal ile Hindistan arasındaki fark hemen kendini hissettiriyor. Nepal çıkış işlemleri için gayet düzgün bir binaya girip güler yüzlü insanlarla muhabbet ederken. Hindistan giriş işlemleri için elimizi kolumuzu sallayarak sınırı geçiyoruz. Ne bir polis ne bir aramadan sonra köy kahvesi gibi bir yerde düz bir masanın etrafına dizilmiş 5-6 tane yaşlı amcanın yanına gidip muhtar heyetinden onay alır gibi giriş için onaylanıyoruz. Kaçak bir şekilde girmek o kadar kolay ki.

Bir Jeep kiralayıp Gorakhpur yolculuğuna çıkıyoruz artık. En bilinmeyene doğru gidilen yol… Artık Hindistan’dayız. Yolların kalabalıklığı, değişen kıyafetler, yüzler, dağlardan sonra bol bol düzlük alanlar, pislik, inekler, mandalar, doğal tuvaletler… Bizlerin yüzlerinde de değişen ifadeler var. Şaşırıyoruz. Nepal’e gittiğimizdeki şaşkınlık 1 – 2 gün sürmüştü. Anlam verememiştik ama alışmıştık. Tekrar bu şaşkınlığı yaşayacağımızı düşünmemiştim. Şimdi düşünüyorum da galiba bu sefer bu ifadeler uzun sürecek.

Gorakhpur tren istasyonuna inince her şey daha pür – ü pak gözlerimizin önüne seriliyor. Yolda adım atacak kadar bile yer yok. İnsanların arabalarla beraber sıkışık trafikte beklemesi, ağır ağır ilerlemesi gerekiyor. Üstüne bir de trafikte öylece yatan inekler ve çamur deryaları eklenince ulaşım harap olmuş durumda, zar zor gidiyoruz. Tarifi imkânsız koku. Her yerden fışkıran pislikler, şehir resmen çöpe dönmüş. Üzerine birde yağmuru ekleyince, altyapının olmadığını düşünürsek Gorakhpur şehri berbat durumda. Hayatımda görmediğim kadar sinek gördüm. Yemeklerin, insanların, ineklerin, suların her şeyin üzerinde sinekler var. Varanasi trenimize kadar 12 – 13 saat beklemek zorundayız burada. “Hoş geldin Hindistan.”

 

Previous:

Nepal – Hindistan Sınırı

Next:

Gorakhpur

You may also like

Post a new comment